Yük hayvanı olarak kullanılan atlara ve katırlara kapasitelerinin üzerinde yük yüklenmemesi

İstanbul Kâdısı'na hüküm ki:

İstanbul Muhtesibi Mehmet Çavuş mektubunda şu hususları arz etmiştir.

Hamalların taşımacılıkta kullandıkları at ve katırlara taşıyamayacakları kadar fazla yük yükleniyormuş.

Hamallar kethüdâsına buyurdum ki:

Bundan sonra hiçbir at ve katıra kapasitesinden fazla yük yükletmeyesin. At ve katırların beslenmelerine, nallarına ve semerlerine dikkat edilmesi için gerekli önlemleri aldırasın. Hiçbir hamala semtlere göre belirlenen ücretten fazla bir şey talep ettirmeyesin. Yakın semtlere ücret az diye taşıma yapmak istemeyenleri ve belirlenen ücretten fazla bir şey isteyenlerin adlarını ötekilere ibret olması için yazıp bildiresin ki, gerekli ceza verilsin. Bu emrime uygun hareket eden hamallara kimse dokunmasın.

Sultan II. Murad

18 Mart 1587

 

Hayvanlar kendi aralarında günlük faaliyetlerini devam ettirmelerinin yanısıra, zaman zaman çeşitli sosyal etkinlikler de düzenliyorlar. Kimisi şarkı söylüyor, kimisi tiyatro, taklit, kimisi dans ederek hep birlikte eğleniyorlar. Fakat içlerinde biri bunlardan hiç memnun değil. KURBAĞA! Bu kurbağanın hiç sevmediği biri var. O da bu gösterilerde en yetenekli, en usta, herkesin gönlünde taht kurmuş, en başarılı dansçı olan KIRKAYAK. Fakat bir türlü Kırkayak'ın başarısını kabullenemeyen kurbağa her fırsatta onu kötüler, ona çeşitli tuzaklar kurar ve hiçbirinde de başarılı olamaz. Yine bir gün evinde oturmuş, nasıl bir tuzak kursam da artık bir daha hiç dans edemese diye düşünürken kafasında adice (kendi açısından parlak) bir fikir belirir. Alır kağıdı kalemi eline, üç sayfalık bir mektup yazar.

İlk iki sayfa övgü dolu sözlerle doludur;

" Ben, sizi çok beğenen bir hayranınızım. Tüm gösterilerinizi kaçırmadan izlerim. Arkadaşlarıma da hep anlatırım sizin ne kadar yetenekli, ne kadar usta olduğunuzu. Bence hiç kimse sizin kadar iyi dans edemez. En iyisi sizsiniz. Sizi kutluyorum ve başarılar diliyorum." Üçüncü sayfaya geldiğinde tüm bu övgülerin ardından bir soru gelir.

"Gerçekten çok çok iyisiniz. Bir profesyonelsiniz. Fakat nasıl oluyor da, kırk ayağınızı birden, karıştırmadan, bu kadar iyi dans edebiliyorsunuz?"

Böyle bir soruyla kafası karışan Kırkayak artık bir daha dans edemez noktaya gelir.

 

Düşündürdükleri;

- Hayatımızda bir tümcenin, bir sözcüğün, ne kadar etkili olabildiği;
- Konuştuklarımızın ve yaptıklarımızın ne derecede etkili olabildiği;
- Bazı bilgileri zamanında, yerinde, kişiye ve olaylara göre değerlendirme gibi büyük sorumluluğumuzun olduğu;.
- Kişileri ve kitleleri maniple etmek gibi bir hataya düşmemek gerektiği.

 

Kuşların hükümdarı olan Simurg Anka, Bilgi Ağacı`nın dallarında yaşar ve her şeyi bilirmiş...

Kuşlar Simurg'a inanır ve onun kendilerini kurtaracağını düşünürmüş. Kuşlar dünyasında her şey ters gittikçe onlar da Simurg'u bekler dururlarmış. Ne var ki, Simurg ortada görünmedikçe kuşkulanır olmuşlar ve sonunda umudu kesmişler.

Derken bir gün uzak bir ülkede bir kuş sürüsü Simurg'un kanadından bir tüy bulmuş. Simurg'un var olduğunu anlayan dünyadaki tüm kuşlar toplanmışlar ve hep birlikte Simurg'un huzuruna gidip yardım istemeye karar vermişler.

Ancak Simurg'un yuvası, etekleri bulutların üzerinde olan Kaf Dağı'nın tepesindeymiş. Oraya varmak için yedi dipsiz vadiyi aşmak gerekirmiş. Kuşlar, hep birlikte göğe doğru uçmaya başlamışlar. Yorulanlar ve düşenler olmuş.

Önce Bülbül geri dönmüş, güle olan aşkını anımsayıp;
Papağan o güzelim tüylerini bahane etmiş (oysa tüyler yüzünden kafese kapatılırmış);
Kartal; yükseklerdeki krallığını bırakamamış;
Baykuş yıkıntılarını özlemiş,
Balıkçıl kuşu bataklığını.
Yedi vadi üzerinden uçtukça sayıları gittikçe azalmış.

Ve nihayet beş vadiden geçtikten sonra gelen Altıncı Vadi "şaşkınlık" ve sonuncusu Yedinci Vadi "yok oluş"ta bütün kuşlar umutlarını yitirmiş… Kaf Dağı'na vardıklarında geriye otuz kuş kalmış.

Simurg'un yuvasını bulunca öğrenmişler ki;
"SİMURG ANKA – Otuz Kuş" demekmiş.

Onların hepsi Simurg'muş. Her biri de Simurg'muş!

----------------------------

 

Simurg Anka'yı beklemekten vazgeçerek, şaşkınlık ve yok oluşu yaşadıktan sonra bile uçmayı sürdürerek, kendi küllerimiz üzerinden yeniden doğabilmek için kendimizi yakmadıkça, bataklığımızda, tüneklerimizde ve kafeslerimizde yaşamaktan kurtulamayacağız.

 

(Üveyik - Keklik - Ördek, üçü beraber sahneye çıkarlar, izleyicilere selam verirler.)
- Merhaba arkadaşlar biz birkaç av kuşuyuz.

Üveyik - Benim adım şirin Üveyik!
Keklik - Merhaba, ben zeki Keklik!
Ördek - Merhaba ben bay Vak Vak!.. Tanıştığımıza sevindim de (Keklik'e döner) senin adın neden Zeki?
Keklik - Çünkü ben çok akıllıyım. Her bir sorunu çözerim.
Üveyik - İyi öyle ise, benim bir sorunum var buna çözüm bulabiliyor misin?
Keklik - Söyle bakalım sorunun nedir?
Üveyik - Benim sorunum avcılar...
Keklik - Ne...? Hani nerede avcılar? (Korkuyla)
Ördek - Benim de sorunum aynı...
Keklik - Kusura bakmayın arkadaşlar buna bir çözüm bulamam. Neden derseniz; benim de sorunum avcılardır. Tek başıma sorunu çözemem. Ama hepimiz birlik olursak belki bu sorunu çözebiliriz. Yalnız çok dikkatli olmalıyız.
Üveyik - Ben bu düşünceye katılıyorum. Ancak bir plan yapmalıyız.
Ördek - Evet iyi bir plan... Vak vak!
Keklik - Tüm arkadaşları uyarmak gerekir.
Ördek - Ben bizimkileri uyarayım, siz de sizinkileri uyarın.
Üveyik - Benim bildiğim, avcıların elinde bizim seslere benzer ses çıkaran aletleri var. Avcılar gelince ses çıkarmayacağız ki bizim seslerle alet sesleri birbirine karışmasın.
Ördek - Önce sessizlik... Vak!
Üveyik - Aman dikkat!..
Keklik - Alet sesine kanan arkadaşlar gidip avcıların torbalarına konuyorlar ve tabii av çorbası oluyorlar !..
Üveyik - Dikkatli olalım seslere kanmayalım.
Ördek - Avcıların torbasına konmayalım.
Keklik - Haydi herkes kendi cinslerine haber versin, planımızı açıklasın.

( Herkes yanlarına birkaç arkadaş alarak ormana, dağa bayıra, göle ovaya dağılmışlar, tüm kuşları uyarmışlar. Tekrar üçü planlanan yere gelmişler. )

Keklik - Herşey tamam mı arkadaşlar?
Ördek - Tüm ördeklere haber verdik.
Üveyik - Tüm kuşlara haber saldık. Suss!.. Bir ses duydunuz mu?
Ördek - Benim karnım açlıktan guruldadı da...
Keklik - Öyle ise birlikte sofra hazırlayıp başarımızı kutlayalım. Ha ne dersiniz?
Ördek - Üveyik - Tamam deriz, ne diyelim!...

Elif ENGİN
7/A No.102
Lalaşahinpaşa İlköğretim Okulu

Eşref YILMAZ'ın, "ÇOCUKLAR DA YAZAR" adlı kitabından. (GÜNİZİ KİTAPLIĞI)

 

Zamanın birinde bir oduncu, ormanda odun keserken çalı arasında bir yılana rastlamış. Elindeki baltayı kaldırıp yılanın başını vurmak üzereyken bir an göz göze gelmiş. Yaradana olan aşkı -yılan bile olsa- yaratılana yansımış ve yılanı vurmaya kıyamamış. Yılan da duygulanmış, dile gelmiş. Ey insan, sen bana kıyamadın, ben de sana bir iyilik edeceğim demiş. Bir kör kuyuya dalmış ve kaybolmuş.

Biraz sonra ağzında bir altın lira ile dönmüş ve oduncuya uzatmış. "Bundan böyle ömür boyu sana her gün bir altın lira vereceğim." Oduncu altını bozdurmuş ve evinde o gün şenlik olmuş. Hiçkimseye olan biteni anlatmamış, ailesi dahil. Herkes sadece oduncunun çok çalıştığı için durumunun düzeldiğini zannetmiş. Yıllar boyu her gün o kör kuyunun başına gitmiş, yılan ile buluşmuş ve altınını almış.

Gel zaman git zaman, oduncu ağır hastalanmış. Kuyunun başına gidemez olmuş. Bir kaç gün geçince bolluğa alışmış evinde darlık başlamış. Oduncu oğlunu yanına çağırmış ve yılanın sırrını anlatmış.

"Git kör kuyunun başına ve oğlum olduğunu söyle, yılan sana altın verecek" demiş. Oğlu inanmamış ama gitmiş, yılan önce saklanmış, sonra ortaya çıkmış.

Onun oduncunun oğlu olduğuna iyice kanaat getirince de kuyuya inip bir altın getirmiş. Oğlan önce inanmadığı öykünün gerçek olduğunu görünce hırsa kapılmış, kimbilir daha ne kadar altın var kuyudan içeride demiş... Hırsla yılanı öldürmek için bir hamle yapmış, ıskalamış ama yılanın kuyruğunu koparmış. Yılan da can havliyle dönüp oğlanı sokmuş ve öldürmüş. Akşam yaklaşıp da oğlu gelmeyince oduncu iyice endişelenmiş. Hasta yatağından sürünerek bile olsa kalkmış.

Kuyunun başına gitmiş ki oğlu cansız yatıyor. Yılan o arada görünmüş ki, kuyruğu yok ve kanlar içinde...

Oduncu durumu anlamış ve çok üzülmüş. Canının parçası oğlu yerde cansız, yıllardır velinimeti olan yılan yaralı...

Hatalı olan oğlum olmalı demiş ve yılandan özür dilemiş. Tekrar dost olalım demiş...

Yılan ise acı acı gülümsemiş. Çok isterdim ama... Sende bu evlat acısı, bende de bu kuyruk acısı varken biz artık dost olamayız.

 

Bir kurdu avcılar fena halde sıkıştırmıştır. Kurt ormanda oraya buraya kaçmakta, ancak peşindeki avcıları bir türlü ekememektedir. Canını kurtarmak için deli gibi koşarken bir köylüye rastlar. Köylü elinde yabasıyla tarlasına girmektedir.Kurt, adamın önüne çöker ve yalvarmaya başlar:

Ey insan ne olur yardım et bana, peşimdeki avcılardan kaçacak nefesim kalmadı, eğer sen yardım etmezsen biraz sonra yakalayıp öldürecekler.

Köylü bir an düşündükten sonra yanındaki boş çuvalı açar, kurda içine girmesini söyler. Çuvalın ağzını bağlar, sırtına vurur ve yürümeye devam eder. Birkaç dakika sonra da avcılara rastlar. Avcılar köylüye bu civarda bir kurt görüp görmediğini sorarlar; köylü "görmedim" der ve avcılar uzaklaşır.

Avcıların iyice uzaklaştığından emin olduktan sonra köylü sırtındaki torbayı indirir; ağzını açar; kurdu dışarı salar.

"Çok teşekkür ederim." der kurt; "Bana büyük bir iyilik yaptın.".

"Önemli değil" der köylü ve tarlasına gitmek üzere yürümeye başlar.

Bir dakika, diye seslenir kurt.

"Çok uzun zamandır bu avcılardan kaçıyorum; çok bitkin düştüm, açım. Kuvvetimi toplamam için bir şeyler yemem gerek ve burada senden başka yiyecek bir şey yok."

Köylü şaşırır:
"Olur mu, ben senin hayatını kurtardım."
"Yapılan iyiliklerden, verilen hizmetlerden daha çabuk unutulan bir şey yoktur", der kurt.
"Ben de kendi çıkarım için senin iyiliğini unutmak ve seni yemek zorundayım."

Bir süre tartıştıktan sonra, ormanda karşılarına çıkacak olan ilk üç kişiye bu konuyu sormaya ve ona göre davranmaya karar verirler. Karşılarına önce yaşlı bir kısrak çıkar.

"Ne vefâsı?" der kısrak. "Ben sahibime yıllarca hizmet ettim, arabasını çektim, taylar doğurdum, gezdirdim. Ve yaşlanıp bir işe yaramadığım zaman, beni böylece kapıya koydu..."

Bir sıfır öne geçen kurt sevinirken bir köpeğe rastlarlar.

"Ben hizmetin değerini bilen bir efendi görmedim" der köpek.
"Yıllardır sadakatle hizmet ederim sahibime koyunlarını korurum, yabancılara saldırırım, ama o beni her gün tekmeler, sopayla vurur..."

Kurt köylüye döner:
"İşte gördün" der.

Köylü de son bir çabayla;
"Ama üç diye konuşmuştuk, birine daha soralım, sonra beni ye" diye yanıt verir.

Bu kez karşılarına bir tilki çıkar. Başlarından geçenleri, tartışmalarını anlatırlar. Tilki hep nefret ettiği kurda bir oyun oynayacağı için keyiflenir.

"Her şeyi anladım da..." der tilki. "Bu küçücük torbaya sen nasıl sığdın?"

Kurt bir şeyler söyler, tilki inanmamış gibi yapar:

"Gözümle görmeden inanmam..." İşin sonuna geldiğini düşünen kurt torbaya girer girmez, tilki köylüye işaret eder ve köylü torbanın ağzını sıkıca bağlar. Köylü eline bir taş alır ve: Beni yemeye kalktın ha nankör yaratık! diyerek, torbanın içindeki kurdu bir süre pataklar.

Sonra tilkiye döner:
"Sana minnettarım beni bu kurttan kurtardın" der.

Tilki de:
"Benim için bir zevkti" diye yanıt verir.

O an köylünün gözü tilkinin parlak kürküne takılır; bu kürkü satarsa alacağı parayı düşünür ve hiç beklemeden elindeki taşı kafasına vurup tilkiyi öldürür.

Sonra da torbanın içindeki kurdu ayağıyla dürter:
"Haklıymışsın kurt, yapılan iyilikten daha çabuk unutulan bir şey yokmuş..."

 

Kırlangıç, bir adama aşık olmuş.

Penceresinin önüne konmuş, tüm cesaretini toplamış, tüylerini kabartmış, güzel durduğuna ikna olduktan sonra....

Küçük sevimli gagasıyla cama vurmuş.

Tık...tık...tık...

Adam cama bakmış. Ama içeride kendi işleriyle ugraşıyormuş. Bir meşgulmüş, bir meşgulmüş! Kimmiş onu işinden alıkoyan?

Minik bir kırlangıç!

Heyecanlı kırlangıç, telaşını bastırmaya çalışarak, deriiin bir nefes almış, şirin gagasını açmış, sözcükler dökülmeye başlamış:

- Hey adam! Ben seni seviyorum. Nedenini, niçinini sorma. Uzun zamandır seni izliyorum. Bugün cesaret buldum konuşmaya. Lütfen pencereyi aç ve beni içeri al. Birlikte yaşayalım.

Adam birden parlamış.

- Yok daha neler?

- Durduk yerde sen de nereden çıktın şimdi? Olmaz alamam! demiş.

Gerekçesi de sersemceymiş:

- Sen kuşsun! Hiç kuş insana aşık olur mu?

Kırlangıç mahçup olmuş. Başını önüne eğmiş. Ama pes etmemiş, bir süre sonra tekrar pencereye gelmiş, gülümseyerek bir kez daha şansını denemiş:

- Adam, adam! Hadi aç artık şu pencereni. Al beni içeri! Ben sana dost olurum. Hiç canını sıkmam.

Adam kararlı, adam ısrarlı:

- Yok, yok ben seni içeri alamam demiş. Biraz da kabaymış, lafı kısa kesmiş:

- İşim gücüm var, git başımdan!

Aradan bir zaman geçmiş, kırlangıç son kez adamın penceresine gelmiş:

- Bak soğuklar da başladı, üşüyorum dışarıda. Aç şu pencereyi al beni içeri. Yoksa, sıcak yerlere göç etmek zorunda kalırım. Çünkü ben ancak sıcakta yaşarım. Pişman olmazsın, seni eğlendiririm. Birlikte yemek yeriz, bak hem sen de yalnızsın! Yalnızlığını paylaşırım... demiş.

Bazıları, gerçekleri duymayı sevmezmiş. Adam bu yalnızlık meselesine içerlemiş. Pek bir sinirlenmış.

- Ben yalnızlığımdan memnunum demiş.. Kuştan onu rahat bırakmasını istemiş. Düpedüz kovmuş. Kırlangıç, son denemesinden de basarısızlıkla çıkınca, başını önüne eğmiş, çekip gitmiş.

Yine aradan zaman geçmiş. Adam, önce düşünmüş, sonra kendi kendine itiraf etmiş:

- Hay benim akılsız başım demiş.

- Ne kadar aptallık ettim! Beklenmedik bir anda karşıma çıkan bir dostluk fırsatını teptim. Niye onun teklifini kabul etmedim ki? Şimdi böyle kös kös oturacağıma, keyifli vakit geçirirdik birlikte.

Pişman olmuş olmasına ama iş işten geçmiş. Yine de kendi kendini rahatlatmayı ihmal etmemiş:

- Sıcaklar başlayınca, kırlangıcım nasıl olsa yine gelir. Ben de onu içeri alır, mutlu bir hayat sürerim.

Ve çok uzunca bir süre, sıcakların gelmesini beklemiş. Gözü yollardaymış. Yaz gelmiş, başka kırlangıçlar gelmiş. Ama... Onunki hiç görünmemış!

Yazın sonuna kadar penceresi açık beklemiş ama boşuna. Kırlangıç yokmuş!

Gelen başka kırlangıçlara sormuş ama gören olmamış. Sonunda danışmak ve bilgi almak için bir bilge kişiye gitmiş.

Olanları anlatmış. Bilge kışi gözlerini adama dikmiş ve demiş ki:

- Kırlangıçların ömrü altı aydır...

* * * * *

Hayatta bazı fırsatlar vardır, sadece bir kez elinize geçer ve değerlendiremezseniz uçup gider.

Hayatta bazı insanlar vardır, sadece bir kez karşınıza çıkar, değerini bilemezseniz kaçıp giderler. Ve asla geri gelmezler.

 

 

Ben her "insana" güvendim. Çevremde hiçbir şeye ve hiç kimseye zarar vermedim. Kendi köpek arkadaşlarıma bile, sahibimi kıskanmadığım sürece, havlamadım. Yaşamım boyunca bir kediyi bile ürkütmedim, kovalamadım.

Merhaba insan dostlarım. Adım Moro. Yunanca "bebek" demek. Yedi yaşında çok yakışıklı, simsiyah, otuz kiloluk bir kurdum... Bir köpek olarak dünyaya gelmişim elimde olmadan. Görenler bakmaya, dokunanlar sevmeye doyamazlardı. Tüm bunlar, sekiz saat boyunca çektiğim dayanılmaz acılarla "ölmek için yalvartan" zehiri yemeden önceydi tabii... Nazar mı deydi acaba ? Hiç kimseye zararım yoktu ki...

Tüm aşılarım zamanında yapıldığından, yılda iki kez dökülen tüylerim bile kimseye zarar vermezdi. Yaşadığım apartmanın arka bahçesinde küçük çocuklarla top oynar, benden korkan çocuklara da sevecen davranarak onlara hayvan sevgisi aşılardım. Üstüme binmelerine, tüylerimi, hatta çok gurur duyduğum kulaklarımı çekmelerine birşey demezdim. Ne zaman havlayacağımı, ne zaman susacağımı bilirdim.

Sahibimin deyişiyle "yakışıklı" bir köpektim. Sahibim, en sevdiğim kemiği "Bırak!" derse bırakır, "Bekle!" derse bekler, "Koş!" derse koşardım. Aslında "Öl!" dese ölürdüm bile onun için. O denli mutluydum ki onunla... Çok seviyordum onu. Ben onunla yedi yıl birlikte yaşadım; bu yüzden bilirdim ki; kemiği ya da topumu bıraksam bile, o birazdan bana onu mutlaka verirdi...

Hep güvendim ona. Yalnızca ona değil, ben her "insana" güvendim. Çevremde hiçbir şeye ve hiç kimseye zarar vermedim. Kendi köpek arkadaşlarıma bile, sahibimi kıskanmadığım sürece, havlamadım.

Yaşamım boyunca kediyi bile ürkütmedim, kovalamadım.

Dolu dolu, maceralıca yaşadım. Sizlerden ve kendi ırkımdan çok sayıda dostum oldu. Bir kez daha zehirlenmiştim önceleri; ama o alerjik birşeydi; yüzüm gözüm biraz şişmişti, hepsi bu... Sonra bir kez de yüksek bir yerden denize düşmüştüm. Bir kez de araba çarpmış, kalça kemiğim kırılmıştı. Ama tüm bu olaylarda hiç kimse bana zarar vermek için plan yapmamıştı. Bir sokak kavgasında, sevgilimi paylaşmak istemediğimden başka bir ırkdaşımca zarar görseydim, bu bile benim seçimim olurdu. Oysa hiç koklamadığım, hiç tanımadığım bir zehiri, sevdiğim bir et ve ekmek parçasının üzerine koyarak beni öldürmeniz, sekiz saat can çekişmeme neden olmanız, bunu evimin bahçesinde yapmanız... Bana pek hakça gelmedi...

Yaşamlarını, benim gibi evde sürdüremeyen ve sokaklarda gruplar halinde dolaşan diğer arkadaşlarım bu konuda benden daha şanslılar... Çünkü, bu zehiri yememek için, gruptan biri özveride bulunup onu yiyormuş. Onun debelenerek can verdiğini gören ötekiler, bir daha o kokunun yanına yaklaşmıyorlarmış. Tıpkı, karşıdan karşıya geçmeyi, bir arabanın çarptığı arkadaşlarını seyrederek öğrendikleri gibi... Bunları şimdiki dünyamda, diğer ölenlerle konuşarak, öğreniyorum... Ama artık çok geç... Beni ne çok seven olduğunu, öldürülmemden dolayı herkesin ne denli üzüldüğünü, kimlerin sahibimi aradığını, ne çok insanın benim için ağladığını görebiliyor ve duyabiliyordum yukarıdan. Onlar için çok üzülüyorum. Ama ahh, o sahibim yok mu? Ah, onun üzüntüsü burada beni binlerce kez daha öldürüyor... Bir de ne biliyor musunuz ? Son anlarımda, sürüne sürüne yanına gidip, üç-dört dakika gözlerinin taa içine bakıp vedalaşmıştım; ama onun bu vedayı anlamadığı, anlamak istemediği anda bana "Hadi yine yırttın yakışıklı!" dediği o sesi hâlâ kulağımda...

Sizinle birlikte olmayı, koşmayı, zıplayıp havadan topumu kapmayı, sahilde frizbi oynamayı, yedi yıldır çiğneyip de ancak yarısına gelebildiğim plastik kemiğimi bitirebilmeyi -tadı hâlâ damağımda-, denize girmeyi, dağda özgürce koşabilmeyi, sahibimin bisikletinin arkasından koşabilmeyi, kana kana su içebilmeyi, kuru ekmek yemeyi, sahibimin sevinçten çişimi kaçırdığımdaki azarlamasını bile yeniden yaşayabilmeyi ne çok isterdim... Henüz yolun yarısındaydım; ama bitirmeme izin vermediler. O zehri oraya atanlara söyleyecek birkaç sözüm var:

"Bu dünya sizin değil!" yaşadığım sürece, sokak arkadaşlarımı gece havladıkları için size şikayet ederek zehir atmanıza neden olan insanların çocukları, evimizin karşısındaki açık tiyatroda her gece sabahlara dek nara atıp, biz köpeklerden daha fazla gürültü yaparak, onlarca bira şişesi kırıyorlardı.

O cam parçaları yüzünden, iki kez ayağım kesilmişti. Yollarımızda, sürücüler, bir yaya gördüklerinde frene basacaklarına kornaya ve gaza sonuna dek basıyorlar, arabalarını hızlı hızlı kullanarak insanların üstlerine sürüyorlardı. "Tanır mıyım acaba?" diye kokladığım çişlerin kimi insanlara aitti. Yerler köpek kokusundan çok, insan tükürüğü ile doluydu. Peki bu sırada siz ne yapıyordunuz?

Trafik terörünü önleyebilmek için bugüne dek herhangi bir düşünce geliştirdiniz mi? Yollara tüküren, sümküren, hatta pisleyenlere ne yaptınız? Kırılan bira şişelerinin değerini, onu süpüren belediye işçisinin zamanını, orada oynarken ayağı kesilen bir çocuğun acısını, o kesiği diken doktorun zaman kaybını hesap ettiğinizi de hiç sanmıyorum.

Çünkü, siz en vahşi yolu en kolay ve en pahalı olduğu için seçenlerdensiniz. Siz asıl sorunları tartışmak yerine, "Zehiri etin içine mi, yoksa lavaş ekmeğinin içine mi süreceğinizi" tartışıyordunuz. Ben karşıdan gelen bir çocuğa kuyruk sallayıp, çevremdeki insanlara sevgi dağıtırken, siz beni nasıl öldüreceğinizi hesaplıyordunuz. Çok kırgınım, gene de size benim ölümüm gibi bir ölüm dilemek, benim hayvanca duygularıma yakışmaz...

Bence "insanlığınızı" ve "aklınızı" sorgulayın... Doğru yapıp yapmadığınızı, insanların yaptığı işkenceleri, cinayetleri, rant uğruna verdikleri zararı, bir de dünyaya bizim verdiğimiz sevgiyi düşünün... Yüreğinizden sevgi hiç eksilmesin dileklerimle...

Moro Jr., Belçika Kurdu, erkek, 01.03.1992'de doğdu. 09.07.1999'da İzmir Karşıyaka'da striktin ile zehirlenerek öldürüldü. Büyük Yamanlar Dağı Karagöl yolunda, oynamayı çok sevdiği bir yere gömüldü.